Tagarchief: den haag

Kabouterhuisje – vier jaar later –

Kabouterhuisje voorZo’n vier jaar geleden – we waren sinds lente 2012 actief als guerrilla- en pothole gardeners in de Uitvinderswijk – liepen Hanneke en ik over het Copernicusplein. Ik zag de boom in de middenberm en zei: “Moet je kijken, in dat driehoekje zou ik een kabouterhuisje kunnen maken.” Hanneke keek me verbaasd aan, een kabouterhuisje? Was ik wel helemaal bij m’n hoofd? Maar mij liet het idee niet meer los.

Pothole gardening
Geïnspireerd door Steve Wheen hadden we al een aantal pothole gardens gemaakt. Piepkleine tuintjes, in gaten (potholes) in stoep of straat, omgetoverd tot grappige tafereeltjes met plantjes, bloemen en ‘props’. Die vaak een glimlach op het gezicht van voorbijgangers toveren.
Steve is inmiddels internationaal bekend, schreef een boek en vertoonde zijn kunsten zelfs op de Chelsea Flower show.
Zo’n prof ben ik niet, maar in april 2012 kwam er de  eerste Nederlandse pothole garden in de Galileïstraat. Best eng,  op een zondagochtend, in m’n eentje, op m’n knieën daar in die straat (klik hierboven voor de video).

kabouterhuisje-prototype
Oefenen in woonkamer van Marconistraat, waar een boom stond.

Voorbereiding
Bij dat kabouterhuisje begon ik me van alles af te vragen. Hoe moet het eruit zien? Waarvan gemaakt? En hoe maak ik het ‘hufterproof’? Ik wist inmiddels al goed hoe snel pothole gardens ‘leeggeroofd’ werden of zelfs geheel verdwenen. Dat wilde ik niet; het leek me leuk als dit huisje een min-of-meer permanente toevoeging aan het Copernicusplein werd.

Dat heb ik geweten, om dat voor elkaar te krijgen was meer nodig dan alleen dat eerste huisje neerzetten in november 2012. Niet alleen vele opknapbeurten waren daarvoor nodig, maar vooral steeds ervoor zorgen dat essentiële onderdelen niet verdwenen. Dat ‘bewoners’ geregeld verdwenen was tot daaraan toe, maar het huis zelf zou toch moeten blijven staan, vond ik in mijn jeugdige naïviteit. Pas na bijna drie jaar wist ik het zo met pennen, schroeven, ijzerdraad e.d. te verankeren, dat het niet meer werd losgerukt. Plus de toevoeging van een (kunstgras) tuintje (zonder korrels!), omdat ook echt gras niet bestand bleek tegen de plaatselijke micro-klimaat-omstandigheden.

Kabouterhuis zonder kabouters?

kabouterhuisje-kerst-2012
Kerst 2012, later zelfs ingesneeuwd.

Grappig is dat iedereen, ik incluis, het vanaf het begin over ‘kabouterhuis’ had. In het eerste tuintje stond een soort heksje en een mannetje met een bezem, geen kabouters, wel een hoop boerderij-dieren. Toen de eerste bewoners (al snel) ‘vertrokken’ verving ik ze niet door kabouters. Ook niet met Kerst 2012, een paar maanden na de start van het huis.

Niet alleen ik vulde de bewoners geregeld aan, ook anderen zetten allerlei poppetjes in de tuin, maar zelden een echte kabouter, dat kwam pas later, toen kleinkinderen Charlotte en Arthur erbij betrokken raakten. Nadat alle bewoners voor de zoveelste maal waren verdwenen, vroeg ik ze om mee te helpen. In juli 2013 doneerden zij hun oude speelgoed: zeven dwergen, Sneeuwwitje en de prins en richtten de tuin met z’n tweetjes helemaal opnieuw in. De video daarvan is HIER te zien. Maar helaas, ook deze bewoners waren nalaat ons hier wonen een paar dagen verdwenen. Ik wilde de kleinkinderen er niet direct over bellen, maar na twee weken moest het er toch van komen. Ik vertelde Charlotte de lotgevallen van hun bewoners. Haar reactie was: “Er wonen waarschijnlijk heel veel arme kinderen bij jullie in de buurt.”
Kabouterhuisje vermist afficheSoms was het huis zo gehavend, dat ik het in z’n geheel verwijderde om thuis op te knappen en nog meer hufter-proof te maken. Bij één van die verwijderingen bleek hoe buurtbewoners gehecht waren geraakt aan het kabouterhuisje. Op de boom verscheen een fraaie affiche, waarover meer in dit artikel.
Maar wat we ook deden, zelfs de plaatsing van oproepen en een (fake) camera, de kabouters bleven verdwijnen.

team-doedel-bij-kabouterhotel
Team Doedel. Klik op de foto voor meer informatie van deze geocachers.

Geocaching

Het ging helemaal mis toen het Kabouterhuisje half 2013 ‘geocach’ werd. Een wereldwijd spel, waarbij deelnemers kleine verstopte ‘geocaches’ proberen te vinden. In een speciaal kokertje of doosje kunnen ze hun bezoek melden en vaak maken ze foto’s die op de Geocaching-site geplaatst worden. TeamKIS98 plaatste zo’n cach in het bushokje tegenover het kabouterhuisje en doopte het: Kabouterhotel. Door die naam dachten veel spelers dat de schat achter de gevel van het huisje verborgen was. Dat leidde tot veelvuldige sloopwerkzaamheden. Meer dan 200 deelnemers vonden de geocach uiteindelijk, niet in het ‘hotel’, maar in het bushokje ertegenover. Een jaar later werd de geocach gelukkig opgeheven.

Smurfen

Toen brak in augustus 2013, ik herinner me niet meer hoe en door wie, het smurfentijdperk aan. De tuin zaten opeens vol met smurfen, plus grote smurf en tovenaar. Niet alleen kwamen ze er wonen, maar de tuin en het huis werden flink aangepakt. Bijkomstig voordeel van de nieuwe bewoners was dat ze nauwelijks meer weggekaapt werden. En als het al gebeurde, verschenen er steeds weer nieuwe smurfen.

https://hannekevanveen.wordpress.com/2016/12/27/overwinteren-in-spanje/
De smurfen, net na aankomst.
kabouterhuis-smurfen-na
Na de opknapbeurt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We wisten inmiddels dat het huisje door veel buurtbewoners, vooral kinderen gewaardeerd werd. Het was leuk om met Hanneke in het bushokje tegenover het huisje te zitten en te kijken naar de reacties van voorbijgangers.

Vaak zien kinderen het ’t eerst en trekken aan de arm van hun ouders om ze tot stoppen te manen. Glimlachen en bewondering alom. Ook blijken veel (klein)kinderen het met hun (groot)ouders geregeld te bezoeken, als een vast uitje.

Ontruimd

In juli 2014, toen Hanneke en ik al een paar maanden in ons nieuwe huis in het centrum van Den Haag woonden, zo’n vijf km van het huisje, gaf ik er de brui aan. Een bericht op Den Haag Direct bevestigt dit. Maar als we er af en toe langs kwamen en de deplorabele staat van het huisje zagen, deed het toch wel een beetje pijn. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik renoveerde het geheel zeer grondig.

kabouterhuis-2015-07-31
Geheel gerenoveerd, 31 juli 2015.
boeddha-kabouterhuis
Zelfs een plaatselijke schilderes was geïnspireerd door het Kabouterhuis.

boeddhas-kabouterhuis

 

Nu met grondverf en drie lagen lak, een tuin van kunstgras op multiplex, extra verankering enz. Herplaatsing, wederom met kabouters, was eind juli 2015 en ik moet zeggen dat het ’t aardig houdt. Niet wat bewoners betreft, maar het huis is nu makkelijk schoon te maken en wordt geregeld door onbekenden van allerlei bewoners en dieren voorzien, tot Thaise boeddha’s aan toe.

Al met al een heel lang verhaal (voor mijn doen), maar dit is nog lang niet alles van wat er allemaal met en rond het kabouterhuisje is gebeurd. Voorlopig wel genoeg, lijkt me.

Wij (en dat zijn er best veel) hebben er al meer dan vier jaar plezier van.

 

 

 

 

Parken verbinden? Dat zijn ze al!

Dit bericht is vandaag verzonden naar de gemeente Den Haag. Heb je ook bezwaar? Schrijf of mail (info-internationalezone@denhaag.nl) dan naar de gemeente. Dat kan nog tot 17-1-2016.

Behoud-Scheveningse-bosjes
Sinds m’n vroege jeugd, begin jaren vijftig, ken ik de drie gebieden die (volgens wethouder Revis c.s.) met elkaar verbonden moeten worden tot één ‘Internationaal park’. Raar, dat gebieden die allang met elkaar verbonden zijn, nu opeens ‘verbonden’ moeten worden. Is dat echt de bedoeling? Of is er iets anders aan de hand?

Als welpje speelde ik in het Westbroekpark en het gebied rond de belvedère/waterpartij. Via het pad het Westbroekpark uit kwam je, langs Troelstra, rechtsaf zo van het ene in het andere park. Wandelend of fietsend, het maakte niet uit. En tegenwoordig kan het ook nog via een pontje achter het Rosarium. Wat wil je nog meer?

Later maakten we met onze kinderen vanuit de speelplaats in de Scheveningse bosjes, via de zandvlakte en al die gekke kronkelende paadjes wandelingen naar en rond de Waterpartij. We staken daarbij de Teldersweg over, wel voorzichtig, maar het ging allemaal prima. Wat wil je nog meer?

Daarna fietste ik jarenlang vanuit het Valkenboskwartier naar mijn werk in Scheveningen en doorkruiste de drie gebieden zonder enige moeite. Dwars door de Scheveningse bosjes, dan de weg langs de Waterpartij over, waar je soms even op het verkeer moest wachten, vervolgens langs de waterpartij en door het Westbroekpark. Wat wil je nog meer?

Zo zijn er nog veel meer herinneringen, waaruit – in ieder geval voor mij – blijkt dat de gebieden allang met elkaar verbonden zijn. Ik kan me best voorstellen dat dat hier een daar wat veiliger maakt, bijvoorbeeld door een extra stoplicht bij de Teldersweg. Toch zou ik, als het om betere verbindingen gaat, eerder aan dieren denken. Voor hen is de Teldersweg een echte barrière.

Maar wil ik 23 meter brede kaalslag voor kilometerslange nieuwe paden? Verlichting, biertenten, festivals, pop-up toestanden en andere reuring? Nee, die maken deze drie  prachtige gebieden alleen maar kapot, laten talloze oude bomen verdwijnen, maken herrie, trekken publiek aan dat natuur vertrapt en dieren verjaagt.

Zo laten dus, ook voor de generaties na ons, expats of niet. Met wat meer onderhoud hier een daar, een veilige oversteekplaats en nog wat kleine ingrepen. Makkelijk te realiseren voor 6,5 miljoen. Wat wil je nog meer?

Rob van Eeden

Voddenwever

Net voor mijn veertigste solliciteerde ik naar een baan bij CapVolmac. Het gesprek was zo’n beetje halverwege. De manager pakte mijn CV er nog eens bij, las erin, keek me over de rand ervan aan en zie: “Wel een Wild West CV.” Dat kon ik niet ontkennen. Net ervoor had ik mijn weverij verkocht, een bedrijf waar ik ruim zeven jaar had geploeterd om een redelijk inkomen te verdienen. Dat was niet gelukt, maar het Polygoon-journaal had ik er wel mee gehaald.

PS Die baan bij CapVolmac is gelukkig niet doorgegaan.Voddenweverij-AVE

Ons huis staat te koop…

verkochtHanneke en ik worden binnenkort 137 jaar, en we vinden het tijd te verhuizen naar een kleinere woning. Daarom bieden we ons huis te koop aan. Het is ongetwijfeld het aangenaamste huis dat we ooit bewoond hebben. Een bijzonder, helemaal door een architect verbouwd dubbel benedenhuis met een prachtige cederhouten serre en dubbele verspringende achtertuin, gelegen op het zuid-oosten, ideaal voor echte tuinliefhebbers. Aan het einde van die tuin staat een zelfgebouwd tuinhuis met sedumdak, verwarming en zonnestroom.

Voorgevel Marconistraat 81-83
Het huis heeft twee huisnummers: 83 is het benedenhuis, waar wij wonen. Via een aparte voordeur kom je in nummer 81 dat bestaat uit twee appartementen op de tweede verdieping en zolderetage. Beide appartementen zijn steeds (met 10% leegstand in 12 jaar) gemeubileerd verhuurd aan – meestal – expats. Netto huuropbrengst is € 1.250. Omdat het pand kadastraal één geheel is zijn de opbrengsten niet belast als inkomen, maar in box 3.
 Beide huurders vertrekken per 1-11-2013, maar zijn wellicht ook bereid te blijven huren bij een nieuwe eigenaar.

Het pand bevindt zich in het laatste gedeelte van de Marconistraat, een aangename straat met voortuintjes en aardige buren. Wat ons altijd weer opvalt (bijvoorbeeld als we van vakantie terugkomen) is, hoe rustig en stil het hier is. Vooral in het achterhuis en tuin zou je niet denken dat je midden in de stad zit. Ook de wijk waarin we wonen: Regentesse-Valkenboskwartier is de moeite waard. We beheren daarover al 10 jaar een website, met alle aangename en bijzondere plekken van de wijk: www.uitvinderswijk.nl.

Alle informatie over het pand is te vinden op: http://www.elzenaar.com/nl/woningdetails/den_haag/marconistraat_81en_83/24586 met complete omschrijving, foto’s e.d.
Mocht je interesse hebben, neem dan contact op met de makelaar via bovenstaande link.
Of neem contact met ons op als je het huis liever met een van ons bekijkt.
Ook stellen we het op prijs als je deze informatie doorgeeft aan hen waarvan je vermoedt dat die interesse in ons huis zouden kunnen hebben. Denk daarbij vooral aan tuinliefhebbers!

Hanneke van Veen & Rob van Eeden

Den Haag zit in de lift…

Wij Hagenaars geven het liefst af op onze stad, daar staan we om bekend, maar er is een kentering gaande. Steeds meer toeristen ontdekken Den Haag, en ook Hagenaars beginnen steeds meer in hun eigen stad te geloven.
Een paar sites die dat laten zien zijn:
www.denhaagdirect.nl
www.uitvinderswijk.nl
www.residentieontdekkingen.nl
www.ooievaart.nl
www.hofstijl.nl