25 jaar Vrekkenkrant en… het naderende einde

Afgelopen vrijdag 21 april hebben Hanneke en ik – bij met Marieke Henselmans, onze ‘vrekkendochter’ –  het 25-jarig jubileum van de Vrekkenkrant gevierd, op gepaste wijze natuurlijk met een… gezellige maaltijd maaltijd en een goed gesprek
Zo lang is het inderdaad al geleden dat we met de Vrekkenkrant begonnen op 21 april 1992.

Laat je niet kisten door de commercie

Marieke vertelde van haar nieuwe boek Laat je niet kisten door de commercie, waarin ze de huidige praktijk rond uitvaarten, begrafenissen en crematies grondig onder de loep neemt. En waarin ze laat zien dat het persoonlijker, aangenamer en… veel goedkoper kan. Vooral als je je niet in de luren laat leggen door (vooral) verzekeraars en grote uitvaartondernemingen tijdens de drukke periode na het overlijden van een dierbare.
Hanneke en ik zijn (hopelijk) nog niet zover, maar duidelijk is dat je ruim van tevoren moet beginnen je voor te bereiden op het naderende einde. Daarom zijn we blij met Marieke’s nieuwste boek, dat overigens door  haar zoon Gijs geïllustreerd is.

Crowdfunding

Marieke biedt fans en toekomstige lezers de mogelijkheid haar te helpen met het financieren van dit boek. Dat kan door nu al exemplaar te bestellen of haar op een andere manier te ondersteunen bij dit project.
Ga naar de site hieronder en kies zelf. Doen!
Laat je niet kisten door de commercie, een mooie uitvaart voor elk budget.

Eneco lukt het maar niet…

LET OP: LAATSTE STAND, ONDERAAN

In een vorige blog meldde ik de rare toestanden op de site van Eneco, waar je feedback kunt krijgen over je gebruik van gas/stroom in vergelijking met je buurt en het landelijke gemiddelde. Daar klopte helemaal niets van. Inmiddels is daarover flink gecorrespondeerd met de hoogste PR-man van Eneco en op het gebruikersforum. Van beide kanten werd verzekerd dat er hard wordt aan gewerkt om e.e.a. kloppend en duidelijk te maken.

We zijn nu twee weken verder en wat is het resultaat? Zie onder, ik geef alleen een afbeelding van gas, voor elektra is hetzelfde aan de hand. We gebruiken dus 71% minder dan huishoudens in de buurt en 249% minder dan het landelijke gemiddelde. Ja, het staat er echt, 249% minder dan het landelijk gemiddelde. Ongelofelijk dat je na twee weken met dit geklungel op de proppen komt. Eneco slaat zich in reclames op de borst het beste met zijn klanten voor te hebben, ze voor te lichten over gebruik, besparingsmogelijkheden, groene stroom enz. enz.
Het wordt tijd dat ze voor hun website mensen in dienst nemen die kunnen rekenen!

eneco-6-3-2017

Op 7 maart werd de site naar behoren aangepast. Het heeft even geduurd, maar toch… complimenten voor Eneco? 

Honderddertigduizend procent meer stroom!

(zie laatste ontwikkelingen onderaan)

Mijn stroomleverancier is Eneco, een wereldbedrijf, altijd in voor groene stroom en degelijke klant-ondersteuning. Op hun site kan je je energiegebruik (in mijn geval elektra en gas) vergelijken met het postcodegebied waarin je woont. Handig!

Het afgelopen jaar verbruikten Hanneke en ik 1.302 KwU elektra en 373 m3 gas. Dat leek me een aardige prestatie. Maar helaas is Eneco het niet met me eens. Zie de twee berichten hieronder.

stroomverbruik

gasverbruik

We gebruiken 130.100% meer elektra dan de ‘buren’ en 37.200% meer gas. Tel uit je winst!

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat elders op de site staat dat er storingen zijn. Maar dit duurt nu al meer dan drie weken. Ook vragen op het forum van Eneco en aan de de virtuele assistente Emma leveren niet meer op dan tips om te gaan besparen. En daar betaal je nu al die extra kosten voor, bovenop die voor je energiegebruik.

Inmiddels meldt Danielle (moderator van het Eneco-forum) op 21-2:
“Dat is wel erg veel meer dan gemiddeld! Ik zie dat het gemiddelde van Nederland onterecht is ingesteld op 1 kWh. We gaan het oplossen zodat binnenkort er een redelijker percentage te zien is in Mijn Eneco onder de button verbruik. Bedankt voor het melden en sorry voor het ongemak!”

Dezelfde dag gaf een hoge PR-functionaris van Eneco (Toby Ellson) ook snel antwoord op dit blogbericht. Zijn conclusie was: “Ik ben het met je eens dat herstel geen weken hoeft te duren en zal nagaan waar het fout gaat/ging.”

En… op 23 februari was de site (enigszins) aangepast. Ik kon ons verbruik vergelijken met het landelijke gemiddelde. Cijfers van mijn ‘buurt’ waren blijkbaar (nog?) niet beschikbaar.

We gebruiken voor elektra 1302 Kwh, wat 42% van het gemiddelde landelijk gebruik (3100 Kwh). Op de site staat echter dat dit is: “138% minder dan gemiddeld in Nederland.” Nou heb ik een wiskundeknobbel, maar hoe we 138% minder kunnen scoren is me een raadsel. 100% Minder is toch al 0,0?

Idem voor ons gasverbruik: wij 373 m3, landelijk 1.300 m2, wat 249% minder dan het landelijk gebruik zou zijn. Volgens mijn berekening is ons gebruik 29% van het gemiddelde landelijke gebruik.

Ik zal ze om opheldering vragen.

Kabouterhuisje – vier jaar later –

Kabouterhuisje voorZo’n vier jaar geleden – we waren sinds lente 2012 actief als guerrilla- en pothole gardeners in de Uitvinderswijk – liepen Hanneke en ik over het Copernicusplein. Ik zag de boom in de middenberm en zei: “Moet je kijken, in dat driehoekje zou ik een kabouterhuisje kunnen maken.” Hanneke keek me verbaasd aan, een kabouterhuisje? Was ik wel helemaal bij m’n hoofd? Maar mij liet het idee niet meer los.

Pothole gardening

Geïnspireerd door Steve Wheen hadden we al een aantal pothole gardens gemaakt. Piepkleine tuintjes, in gaten (potholes) in stoep of straat, omgetoverd tot grappige tafereeltjes met plantjes, bloemen en ‘props’. Die vaak een glimlach op het gezicht van voorbijgangers toveren.
Steve is inmiddels internationaal bekend, schreef een boek en vertoonde zijn kunsten zelfs op de Chelsea Flower show.
Zo’n prof ben ik niet, maar in april 2012 kwam er de  eerste Nederlandse pothole garden in de Galileïstraat. Best eng,  op een zondagochtend, in m’n eentje, op m’n knieën daar in die straat (klik hierboven voor de video).

kabouterhuisje-prototype
Oefenen in woonkamer van Marconistraat, waar een boom stond.

Voorbereiding

Bij dat kabouterhuisje begon ik me van alles af te vragen. Hoe moet het eruit zien? Waarvan gemaakt? En hoe maak ik het ‘hufterproof’? Ik wist inmiddels al goed hoe snel pothole gardens ‘leeggeroofd’ werden of zelfs geheel verdwenen. Dat wilde ik niet; het leek me leuk als dit huisje een min-of-meer permanente toevoeging aan het Copernicusplein werd.

Dat heb ik geweten, om dat voor elkaar te krijgen was meer nodig dan alleen dat eerste huisje neerzetten in november 2012. Niet alleen vele opknapbeurten waren daarvoor nodig, maar vooral steeds ervoor zorgen dat essentiële onderdelen niet verdwenen. Dat ‘bewoners’ geregeld verdwenen was tot daaraan toe, maar het huis zelf zou toch moeten blijven staan, vond ik in mijn jeugdige naïviteit. Pas na bijna drie jaar wist ik het zo met pennen, schroeven, ijzerdraad e.d. te verankeren, dat het niet meer werd losgerukt. Plus de toevoeging van een (kunstgras) tuintje (zonder korrels!), omdat ook echt gras niet bestand bleek tegen de plaatselijke micro-klimaat-omstandigheden.

Kabouterhuis zonder kabouters?

kabouterhuisje-kerst-2012
Kerst 2012, later zelfs ingesneeuwd.

Grappig is dat iedereen, ik incluis, het vanaf het begin over ‘kabouterhuis’ had. In het eerste tuintje stond een soort heksje en een mannetje met een bezem, geen kabouters, wel een hoop boerderij-dieren. Toen de eerste bewoners (al snel) ‘vertrokken’ verving ik ze niet door kabouters. Ook niet met Kerst 2012, een paar maanden na de start van het huis.

Niet alleen ik vulde de bewoners geregeld aan, ook anderen zetten allerlei poppetjes in de tuin, maar zelden een echte kabouter, dat kwam pas later, toen kleinkinderen Charlotte en Arthur erbij betrokken raakten. Nadat alle bewoners voor de zoveelste maal waren verdwenen, vroeg ik ze om mee te helpen. In juli 2013 doneerden zij hun oude speelgoed: zeven dwergen, Sneeuwwitje en de prins en richtten de tuin met z’n tweetjes helemaal opnieuw in. De video daarvan is HIER te zien. Maar helaas, ook deze bewoners waren nalaat ons hier wonen een paar dagen verdwenen. Ik wilde de kleinkinderen er niet direct over bellen, maar na twee weken moest het er toch van komen. Ik vertelde Charlotte de lotgevallen van hun bewoners. Haar reactie was: “Er wonen waarschijnlijk heel veel arme kinderen bij jullie in de buurt.”
Kabouterhuisje vermist afficheSoms was het huis zo gehavend, dat ik het in z’n geheel verwijderde om thuis op te knappen en nog meer hufter-proof te maken. Bij één van die verwijderingen bleek hoe buurtbewoners gehecht waren geraakt aan het kabouterhuisje. Op de boom verscheen een fraaie affiche, waarover meer in dit artikel.
Maar wat we ook deden, zelfs de plaatsing van oproepen en een (fake) camera, de kabouters bleven verdwijnen.

team-doedel-bij-kabouterhotel
Team Doedel. Klik op de foto voor meer informatie van deze geocachers.

Geocaching

Het ging helemaal mis toen het Kabouterhuisje half 2013 ‘geocach’ werd. Een wereldwijd spel, waarbij deelnemers kleine verstopte ‘geocaches’ proberen te vinden. In een speciaal kokertje of doosje kunnen ze hun bezoek melden en vaak maken ze foto’s die op de Geocaching-site geplaatst worden. TeamKIS98 plaatste zo’n cach in het bushokje tegenover het kabouterhuisje en doopte het: Kabouterhotel. Door die naam dachten veel spelers dat de schat achter de gevel van het huisje verborgen was. Dat leidde tot veelvuldige sloopwerkzaamheden. Meer dan 200 deelnemers vonden de geocach uiteindelijk, niet in het ‘hotel’, maar in het bushokje ertegenover. Een jaar later werd de geocach gelukkig opgeheven.

Smurfen

Toen brak in augustus 2013, ik herinner me niet meer hoe en door wie, het smurfentijdperk aan. De tuin zaten opeens vol met smurfen, plus grote smurf en tovenaar. Niet alleen kwamen ze er wonen, maar de tuin en het huis werden flink aangepakt. Bijkomstig voordeel van de nieuwe bewoners was dat ze nauwelijks meer weggekaapt werden. En als het al gebeurde, verschenen er steeds weer nieuwe smurfen.

https://hannekevanveen.wordpress.com/2016/12/27/overwinteren-in-spanje/
De smurfen, net na aankomst.
kabouterhuis-smurfen-na
Na de opknapbeurt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We wisten inmiddels dat het huisje door veel buurtbewoners, vooral kinderen gewaardeerd werd. Het was leuk om met Hanneke in het bushokje tegenover het huisje te zitten en te kijken naar de reacties van voorbijgangers.

Vaak zien kinderen het ’t eerst en trekken aan de arm van hun ouders om ze tot stoppen te manen. Glimlachen en bewondering alom. Ook blijken veel (klein)kinderen het met hun (groot)ouders geregeld te bezoeken, als een vast uitje.

Ontruimd

In juli 2014, toen Hanneke en ik al een paar maanden in ons nieuwe huis in het centrum van Den Haag woonden, zo’n vijf km van het huisje, gaf ik er de brui aan. Een bericht op Den Haag Direct bevestigt dit. Maar als we er af en toe langs kwamen en de deplorabele staat van het huisje zagen, deed het toch wel een beetje pijn. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik renoveerde het geheel zeer grondig.

kabouterhuis-2015-07-31
Geheel gerenoveerd, 31 juli 2015.
boeddha-kabouterhuis
Zelfs een plaatselijke schilderes was geïnspireerd door het Kabouterhuis.

boeddhas-kabouterhuis

 

Nu met grondverf en drie lagen lak, een tuin van kunstgras op multiplex, extra verankering enz. Herplaatsing, wederom met kabouters, was eind juli 2015 en ik moet zeggen dat het ’t aardig houdt. Niet wat bewoners betreft, maar het huis is nu makkelijk schoon te maken en wordt geregeld door onbekenden van allerlei bewoners en dieren voorzien, tot Thaise boeddha’s aan toe.

Al met al een heel lang verhaal (voor mijn doen), maar dit is nog lang niet alles van wat er allemaal met en rond het kabouterhuisje is gebeurd. Voorlopig wel genoeg, lijkt me.

Wij (en dat zijn er best veel) hebben er al meer dan vier jaar plezier van.

 

 

 

 

Pilaren met een driehoekje

intempo

Dénia debakeltje

Gister schreef ik over het bouw-debakel In Tempo, het tweehonderd meter hoge gebouw in Benidorm. Dat was een groot debakel, maar er zijn o, zo vele kleintjes. Hier in Dénia bijvoorbeeld zie ik er tientallen. Bij deze realiseerde ik me dat ze eigenlijk dezelfde vorm hebben. Pilaren (wat zijn we daar toch dol op) met daar bovenop een driehoek. Hier in Dénia rechtop, in Benidorm op zijn kop. Maar beiden uiteindelijk over de kop.
Interesse? Richt u tot de firma Brandhout en Co!

 

in-tempo-denia

Het Benidorm Debakel

afslag-benidormHanneke & ik hebben Benidorm, Manhattan aan de Middellandse Zee, bezocht. Elders daarover misschien meer, maar nu even over het grootse Benidorm Debakel.
Een paar dagen geleden reden we langs de afslag en zagen in de verte een enorm gebouw dat leek te bestaan uit twee pilaren met midden daarbovenop een omgekeerde groenige kegel. Wat was dat nou? Een appartementen-complex? Een monument? Een enorm kantoorgebouw? Het was vanaf de ‘Autopista’ niet goed te zien. Maar vandaag hebben we het ding van dichtbij ‘bewonderd’. Ongelofelijk: 200 meter hoog met 47 etages. Allemaal appartementen. Je gelooft je ogen niet. Maar het wordt nog veel gekker.

De tekst hierna is grotendeels gebaseerd op een artikel over dit gebouw in het AD van 11-8-2013. (LET OP, dit artikel bevat foute informatie over het ontbreken van liften, zie toevoeging eronder)

benidorm-debakel-1

“Een megalomaan bouwproject dat een symbool van hoop en welvaart had moeten worden, is uitgedraaid op een regelrechte miskleun. De 200 meter hoge wolkenkrabber telt 47 verdiepingen, maar de lift gaat door een ontwerpfout niet verder dan de 20ste etage.
Oorspronkelijk zou het opmerkelijke gebouw slechts twintig verdiepingen tellen. De projectontwikkelaar raakte tijdens het bouwen echter zo enthousiast, dat er nog 27 etages aan werden toegevoegd, om zo uit te groeien tot het hoogste appartementen-complex in Europa.
Men vergat echter – het is echt waar – de liftkokers te hertekenen, waardoor deze uiteindelijk niet ‘meegroeiden’ met de wolkenkrabbers. Tot de twintigste verdieping kan men nu gebruik maken van de lift, daarna wachten trappen. Veel trappen. Er is namelijk geen ruimte meer vrij om de liftkoker door te trekken naar de top.
Het complex moest in 2009 af zijn, maar momenteel is nog altijd maar 94 procent van het gebouw voltooid. De architecten van het project hebben naar verluidt de handdoek in de ring gegooid en ontslag genomen.”

Bij nader onderzoek blijkt dat verhaal van de liften niet te kloppen, het was ook al zo onbegrijpelijk dat dat zou zijn gebeurd. Zie hierover een artikel in The Guardian. Een aardig voorbeeld van het inmiddels veelbesproken fake-nieuws. Het AD (en ik) zijn er mooi ingetuind.

Maar dat maakt de situatie van het In Tempo gebouw, want zo heet het, er niet beter op. Wij stonden vandaag aan de voet van dit wonder der grootheidswaanzin. Het staat onafgebouwd, geheel leeg, met gebroken ramen. Grote hekken eromheen. Niemand kan erin. Een dame die we op straat ernaar vroegen zei; ” It’s a horror, it’s ugly, it must go away!”

Ook blijkt uit diverse artikelen dat de bouwondernemer (Olga Urbana) failliet is gegaan met een schuld van 140 miljoen euro en dat de bank die erbij betrokken is een ‘bad bank’ is (van Chinezen en Russen). Al met al een van de grootste schandalen uit de 10 jaar lange bouw-boom in Spanje, waardoor nu nog honderdduizenden gebouwen, appartementen, vliegvelden, cultuurcentra etc. onafgebouwd staan te verkrotten. Meer hierover in het bovengenoemde Guardian-artikel.

benidorm-debakel-2