Categorie archief: Brazilië

Ik heb voorspellende gaven…

Alles totaal op z’n kop: De val van Icarus.           Henri Matisse

Bijna drie jaar geleden, schreef ik (aus einem Guss) onderstaande tekst, onder de titel: DE crisis? Weg ermee!

Op allerlei manieren zit DE crisis, waarover kranten en media maar niet lijken te kunnen ophouden, me echt tot hier! Helemaal spuugzat ben ik al die artikelen en verhalen van tientallen/honderden journalisten, deskundigen, demonstranten of wie dan ook. Ze spreken elkaar tegen, spreken elkaar na, discussiëren, voorspellen enzovoort, etcetera en zo verder.

Van de week nog twee (naar mijn indruk deskundige) economen bij de DWDD. Een uiterst merkwaardige vertoning, experts die op een lacherige, gegeneerde toon vertellen dat het misschien wel bijna is afgelopen met de euro, met Europa of nog erger. En dat we er ook niet veel aan kunnen doen. Menen ze dat nou? Zijn ze echt serieus? Waarom stellen ze zich dan zo aan onder aanvoering van lachmannetje Matthijs?

Mijn voorspelling: over een paar jaren zeggen we terugkijkend op DE crisis: het was geen leuke tijd, we hebben (terecht) flink moeten inleveren, we waren in verwarring, we waren bang, maar we hebben er toch wel iets van geleerd. En Europa? Dat bestaat nog steeds, met Griekenland erbij, plus de andere landen die zich inmiddels hebben aangesloten. En de euro? Niets aan de hand!
En China of Brazilië? Laten we hopen dat het dáár wat beter gaat, dat er misschien iets meer democratie en mensenrechten zijn, en iets minder milieuvernietiging. Maar ja, dat vraagt nu eenmaal zijn tijd.

En al die mensen die met hun goud- en zilverbaren de rimboe zijn ingetrokken om zich onafhankelijk te maken van het definitief instortende globale wereldsysteem? Die zijn allang weer terug en hebben hun baren en munten maar weer ingeruild voor euro’s om brood en spelen te kunnen kopen in de mall, supermarkt of biologische winkel.

DE crisis, hou toch op! Je moest eens weten hoe ik me af en toe voel…

Advertenties

Donna, reddende engel…

Seriema, op Donna's sofa, nagenietend van dooiervoeding

Zo’n vijftien jaar deelden we een portiek met Donna in de Buijs Ballotstraat, Den Haag. Al snel leerden we haar kennen als dierenredder. Er vlogen al papegaaien door haar en M’s appartementje, en nog zo wat dieren kropen er rond.

Maar ze redde ook van alles van de straat en uit het bos, of het nu een muisje, een mereltje of mus was. Dag en nacht kon Donna voor ze zorgen, tot ze, op een enkele trieste uitzondering na – groot en rond gegroeid – hun vrijheid weer terugkregen.

Nu woont Donna in Brazilië en gaat op dezelfde weg door. Haar eigen huis is nog niet af, of ze vangt al dwerg-papegaaitjes op die uit de boom zijn gevallen, en waarvan de moeder ervandoor is.
En wat te denken van deze baby steltvogel, aangereden, waar nu dag en nacht voor gezorgd wordt. Later zal hij/zij op poten van maar liefst 30 centimeter staan!

Onze lieve Donna, een toepasselijker naam zou ik niet kunnen bedenken.

DE crisis, weg ermee!

Alles totaal op z'n kop: De val van Icarus Henri Matisse

Op allerlei manieren zit DE crisis, waarover kranten en media maar niet lijken te kunnen ophouden, me echt tot hier! Helemaal spuugzat ben ik al die artikelen en verhalen van tientallen/honderden journalisten, deskundigen, demonstranten of wie dan ook. Ze spreken elkaar tegen, spreken elkaar na, discussiëren, voorspellen enzovoort, etcetera en zo verder.

Van de week nog twee (naar mijn indruk deskundige) economen bij de DWDD. Een uiterst merkwaardige vertoning, experts die op een lacherige, gegeneerde toon vertellen dat het misschien wel bijna is afgelopen met de euro, met Europa of nog erger. En dat we er ook niet veel aan kunnen doen. Menen ze dat nou? Zijn ze echt serieus? Waarom stellen ze zich dan zo aan onder aanvoering van lachmannetje Matthijs?

Mijn voorspelling: over een paar jaren zeggen we terugkijkend op DE crisis: het was geen leuke tijd, we hebben (terecht) flink moeten inleveren, we waren in verwarring, we waren bang, maar we hebben er toch wel iets van geleerd. En Europa? Dat bestaat nog steeds, met Griekenland erbij, plus de andere landen die zich inmiddels hebben aangesloten. En de euro? Niets aan de hand!
En China of Brazilië? Laten we hopen dat het dáár wat beter gaat, dat er misschien iets meer democratie en mensenrechten zijn, en iets minder milieuvernietiging. Maar ja, dat vraagt nu eenmaal zijn tijd.

En al die mensen die met hun goud- en zilverbaren de rimboe zijn ingetrokken om zich onafhankelijk te maken van het definitief instortende globale wereldsysteem? Die zijn allang weer terug en hebben hun baren en munten maar weer ingeruild voor euro’s om brood en spelen te kunnen kopen in de mall, supermarkt of biologische winkel.

DE crisis, hou toch op! Je moest eens weten hoe ik me af en toe voel…

De 29ste Biënnale van Sao Paulo – 1

Aan het einde van onze groepsreis door (een heel klein stukje van) Brazilië hadden Hanneke en ik een weekje samen. De laatste dagen daarvan brachten we in Sao Paulo door. Even voor het idee: 22 miljoen mensen op een stukje zo groot als Zuid Holland. We hadden het geluk dat de 29ste Biënnale nog net open was, een tentoonstelling van meer dan honderd, voornamelijk Zuid Amerikaanse kunstenaars. Een bijzondere dag.
We vertrokken tegen het eind van de ochtend vanuit ons hotel aan de Avenida Paulista (zeg maar de Champs Elysées van Sao Paulo, maar dan met veel meer en veel hogere wolkenkrabbers).
Op die Avenida, maar ook elders in de stad was het meest opvallende, de overdadige aandacht voor Kerst en vooral Santa Claus, die werkelijk overal, vaak meer dan levensgroot aanwezig was. En dat bij een temperatuur van meer dan 30 graden Celcius.

Santa, met daaronder een mij onbekend vrouwtje dat ook overal opdook.

Het was een flinke wandeling, waarbij we, aan het einde in de buurt van het Biënnale expositiegebouw, verstrikt raakten in een netwerk van brede autowegen, fly overs en viaducten, waarlangs het waanzinnige verkeer dat dag en nacht door de stad raast, geleid wordt. Toen we dat overwonnen hadden, kwamen we in het – zeg maar – Central Park van Sao Paulo. Met een aantal bijzondere gebouwen van de architect die ook Brazilia heeft gebouwd: Oscar Niemeyer. Een theater met het uiterlijk van een ruimteschip en het gebouw van de Biënnale, binnen en buiten zeer indrukwekkend. Met daarvoor nog golvende tuinen in typische Niemeyer stijl.

Niemeyer tuin met daarbij een typisch Braziliaans stel, intiem, dicht bij elkaar.

(wordt vervolgd)