Maandelijks archief: april 2011

Antwoord aan hr Kemme

Laat de kinderen tot mij komen!

In antwoord op mijn vorige blog ontving ik een zeer lange mail van de hr Kemme. Die publiceer ik hier niet, maar mijn antwoord wel, waaruit de inhoud van zijn bericht makkelijk is af te leiden.

Geachte hr Kemme,
Dank voor uw uitgebreide reactie, waar een hoop op te zeggen is.
Ten eerste hebt u gelijk dat het een nogal emotioneel stuk is, niet erg genuanceerd, to put it mildly, maar dat permitteer ik me op mijn eigen persoonlijke blog. Ik voel me af en toe nogal verwant met Wim de Bie die bij tijd en wijle ook zeer boos kon worden om het een of ander. 
Om op enkele van uw punten meer zakelijk in te gaan het volgende:

  • De titel van uw stuk, ontleend aan uitspraken van de huidige paus, luidt Dictatuur van het Relativisme, beiden met hoofdletters. Alleen die titel stuit me al tegen de borst. Dictatuur? Meent u werkelijk dat katholieken het slachtoffer zijn van een dictatoriale aanpak. Er is vrijheid van godsdienst in ons land, vrijheid van godsdienstig onderwijs, alles verankerd in de grondwet. Dat uw kerk hier en daar de wind flink tegen heeft, kan toch echt niet geweten worden aan een dictatoriale aanpak van de niet katholieken, of relativisten, zoals u ze noemt.
  • En dat u inmiddels tot een minderheid behoort, zeker in Nederland, dat is ‘ons’ toch ook niet aan te wrijven. U gedraagt zich als een allochtoon, die als hij op een vergrijp wordt aangesproken, zegt: “Zie je nou wel, we worden altijd gediscrimineerd.” Maar goed, dat vergeef ik u, het hoort nu eenmaal bij zich in de verdediging geduwd voelende minderheden. Allah!
  • Dan dat Relativisme, ook zo’n term, die – uit de mond van uw paus – eigenlijk een heel eigen betekenis krijgt. Feitelijk een filosofische term die op zeer verschillende manier kan worden opgevat en uitgelegd, wordt het hier geplakt op iedereen die niet katholiek is. De anderen, de hele rest van de samenleving is relativistisch, hecht geen waarde aan absolute waarheden zoals die door u aangehangen worden over goed en kwaad, leven en dood en nog zo wat. Maar klopt dat eigenlijk wel? Is onze samenleving zo relativistisch als u suggereert? Ik weet het niet, wel weet ik dat er een hoop mensen rondlopen die er ook zeer uitgesproken ideeën op nahouden, waar ze absoluut in geloven, en dat geldt ook voor hun normen en waarden.
Persoonlijk ben ik atheïst, en daar ‘geloof’  ik absoluut in, daar ben ik net zo zeker van als u van de kruisdood van uw heiland. Maar om het wat dichter bij huis te houden: ik (en velen met mij) geloven in goed en kwaad, en hanteren waarden en normen van respect, aandacht, liefde en vrede. Daar hebben we geen christus, buddha, mohammed of wie dan ook voor nodig. Kortom, ik ben geen relativist, wat dat ook precies zou kunnen zijn, en ik geloof in absolute waarheden, net zo als u. En wie er gelijk heeft, u mag het zeggen, en ik vrees het antwoord al.
  • En dan het ‘feit’ dat geen enkele instelling gedurende 2.000 jaar continue een boodschap van liefde en waarheid heeft verkondigt. Dat u me vraagt om nader te verklaren waarom ik daar zo negatief of reageer, kan ik niet goed vatten. Maar goed, daar gaat ie dan. Meent u serieus dat de katholieke kerk sinds 2.000 jaar een boodschap van liefde en waarheid brengt? Ooit gehoord van de kruistochten, de inquisitie, de Katharen, de jodenvervolging in de Middeleeuwen en daarna? Je kunt van alles zeggen over de katholieke kerk, maar dat ze continu een boodschap van liefde bracht? Kom nou! 
Er zal altijd wel iets of iemand zijn geweest binnen uw kerk die het beste bedoelde, en met liefde en waarheid de wereld tegemoet trad, maar de officiële kerk, die instelling waarover u het hebt, die kerk heeft heel vaak in zijn handelen aan de (absoluut) foute kant gestaan.
  • Zeven jaar geleden maakte ik een fietstocht naar Santiago de Compostela, niet als bedevaart, maar – onder andere – als een soort geschiedkundig onderzoek naar een van de oudste ‘wegen’ in Europa, die voor Santiago al naar Finisterra (het einde van de wereld) leidde. Tijdens die reis werd ik in veel Spaanse kerken overweldigd door beelden van Sint Jacob, Matta Mores, de Morendoder, zoals de Spanjaarden hem zien. Tientallen keren, meer dan levensgroot, staand op hopen dode Moren, kinderen, vrouwen, naakt en met afgerukte ledematen. Dat is voor mij (ook) de katholieke kerk, met een hoop goeds misschien, hier en daar, maar met veel meer kwaad. 
Om nog maar te zwijgen van de pauzen, van laten we zeggen voor 1.600, de eerste 1.600 jaar van die door u genoemde 2.000 jaar vol liefde, waarheid en vrede. Laat me niet lachen. Eerder dood, verderf, marteling, verkrachting, uitbuiting, onderdrukking, zelfverrijking, alle doodzonden op een rijtje met pauzen als aanvoerder en slechte voorbeeld, ad infinitum. Ook nu nog.
  • De paus besloot dat de Rooms-Katholieke Kerk op Goede Vrijdag (in de Latijnse mis) weer bidt voor de bekering van de joden. Vorig jaar wilde de paus de oorlogspaus Pius XII zalig verklaren en alleen na veel joodse protesten zag hij van zijn voornemen af. Bisschop Richard Williamson, need I say more? En dan hebben we het nog niet eens gehad over de recente schandalen, waar de Katholieke kerk zijn liefde en waarheid wel op een heel speciale manier toonde voor jonge kinderen.
 Om je – in zo’n situatie, en met zo’n verleden – op de borst te kloppen als behorend tot de ‘enige’ instelling die sinds 2.000 jaar continu liefde en waarheid brengt, is ronduit arrogant, maar ook van elk rationeel besef over de geschiedenis van de eigen kerk gespeend.

Worsteling met Vincent Kemme, katholiek-christen

Al enige tijd tob ik met een spreker op Radio Maria: Vincent Kemme (53), gehuwd vader van zes kinderen, die zich op 23-jarige leeftijd  naar eigen zeggen: “Bekeerde van post-katholieke agnost in de geest van de jaren zestig, tot geëngageerd katholiek-christen, door een persoonlijke ontmoeting met de levende God…”
Kemme gaf drie ‘conferenties’ op de radio over de ‘Dictatuur van het Relativisme‘. Kort gezegd, over onze huidige cultuur, die in niets absoluuts meer gelooft, maar alles juist ter discussie stelt, alles relativeert. En die zich tegelijkertijd nogal intolerant opstelt naar de (inmiddels) minderheid van hen die nog wel geloven in absolute waarheden. In Kemme’s geval: die ene waarheid van de Katholieke kerk.

Ongeveer alles in deze man stoot me af, z’n zalvende toon (die trouwens in de verte aan Arnon Grunberg doet denken, maar meer toch aan dominee Gremdaad), de pertinentie waarmee e.e.a. wordt geponeerd, en vooral die ‘vergevingsgezinde’, die ‘liefdevolle, de ander volkomen vrijlatende’, maar o, zo neerbuigende houding naar iedereen die niet in het ‘ware’ geloof staat.
Om maar eens iets te citeren uit zijn ellenlange verhaal, geplukt van z’n andere website: Biofides:

“Er is geen instelling op aarde die nu al 2000 jaar lang een boodschap van liefde en waarheid zonder onderbreking aan mensen van alle tijden en culturen verkondigt (vet van mij) dan de katholieke kerk. Het heeft geen zin om elders te zoeken ook al is er in andere geloofsgemeenschappen heus ook wel waarheid te vinden. Maar de volheid van de waarheid vindt je slechts in de Kerk die Christus de waarheid zelf, gesticht heeft en waarvan hij gezegd heeft dat de poorten van de hel haar niet zullen overweldigen.”

Afgezien van het feit dat spellen ook een vak is, lopen de rillingen me over de rug van deze praat. Tweeduizend jaar een boodschap van liefde en waarheid? En dat ook nog zonder onderbreking? Moet ik hier echt op ingaan?
En wat te denken van het volgende:

“De ware christelijke houding is er immers een die de ander, ongeacht wat hij denk of doet, ziet als een naar Gods beeld en gelijkenis geschapen medemens, die om die reden alle vorm van van respect geniet. En daar waar de levenshouding van de ander mij niet goed uitkomt of benadeelt is er de plicht tot de vergevingsgezindheid, de barmhartigheid die God ook jegens mij heeft. Geloven in de waarheid in een relativistische samenleving moet dus gepaard gaan liefde en barmhartigheid jegens onze naaste, zonder daarmee afbreuk te doen in datgene dat wij ten diepste als de waarheid kennen.”

Liefde en barmhartigheid hebben wij (als relativisten, zal ik maar even zeggen) te verwachten van Kemme en de zijnen. Ik hoor het hem zeggen, maar echte liefde klinkt niet uit zijn woorden, eerder neerbuigend medelijden met een stakker die de waarheid niet kent en tastend in het duister van de Dictatuur van het Relativisme ronddoolt zonder doel, zonder richting. Iemand die gered moet worden. En het gaat maar door:

“Een diep geworteld zijn in de liefde een de waarheid die Christus is, in zijn Kerk, in de kennis van ons geloof, een houding die leidt tot onze heiliging, kan overtuigend zijn voor onze geseculariseerde en relativistische naaste die soms nauwelijks weet waar hij staat en waarom hij denkt zoals hij denkt (vet van mij). Vanuit een liefdevolle en barmhartige houding in de waarheid van ons geloof kunnen we beginnen aan een her-evangelisering een opnieuw verkondigen van de waarheid van God, de mens, het leven zonder daarmee mensen af te stoten. Het gaat niet om ons eigen gelijk en we hoeven Gods waarheid niet te verdedigen, er slechts van te getuigen.”

O, mijn God, ik weet nauwelijks waar ik sta en waarom ik denk wat ik denk. En door zo iemand, iemand met dat soort vooroordelen, iemand die helemaal niet liefdevol naar me kijkt, maar die me juist bij voorbaat al stigmatiseert en veroordeelt, moet ik gered worden? Brrr… ik moet er niet aan denken door Kemme uit het water gehaald te worden, al is de relativistische verdrinkingsdood me nog zo nabij.

Ik moet toegeven, die Papenhaat komt niet zomaar uit de lucht vallen. Die heb ik van m’n vader, die nooit een goed woord over had voor de jaren dat hij de middelbare school op een katholiek seminarie (of zoiets) doorbracht.
Maar misschien kan ik beter maar denken aan de in onze familie gevleugelde uitdrukking van m’n Limburgs overgrootmoeder: ” Zint ’t je niet, zet ’t zeven voet van je af! Dan springt het je niet tegen de bek.”

PS Van een vreemde heeft Kemme het niet. De huidige paus, als ik het goed heb, de uitvinder van de Dictatuur van het Relativisme, zei vorig jaar in Engeland: “Er zijn sommigen die godsdienstige overtuigingen willen uitsluiten van het publieke debat, die het willen terugdringen naar het privédomein of zelfs afschilderen als een bedreiging voor gelijkheid en vrijheid. Maar religie is in feite een garantie van authentieke vrijheid en respect, en leidt ons ertoe elke persoon als broer of zus te beschouwen. Daarom doe ik in het bijzonder een beroep op u, de lekengelovigen, om overeenkomstig uw doop, roeping en zending, niet alleen voorbeelden van geloof te zijn in het openbaar leven, maar ook om de wijsheid en de visie van het geloof in het openbaar krachtig in het publieke debat in te brengen. (..)
De hedendaagse samenleving heeft behoefte aan duidelijke stemmen die ons recht om te leven naar voren brengen, niet in een jungle van zelfvernietigende en willekeurige vrijheden, maar in een maatschappij die werkt voor het echte welzijn van haar burgers en hen begeleiding en bescherming biedt met betrekking tot hun zwakte en kwetsbaarheid. (..)
Zoek Hem, leer Hem kennen en bemin Hem en Hij zal je bevrijden van de slavernij van het glinsterende, maar oppervlakkige bestaan dat de huidige maatschappij je biedt. Gooi weg wat waardeloos is en leer van je eigen waardigheid als kinderen van God.”

Brrr, ik een broertje van Ratzinger, mocht ie willen…

Columns 11-20

Onze strijd tot het leveren van columns is in wat rustiger vaarwater terecht gekomen. Niet dat we ze uit ons mouw schudden, maar zo moeilijk als in het begin is het niet meer. We gaan door tot het einde van het seizoen (ergens in mei).

  • 15-4-2011 Lenen én sparen: opgelet! Lees meer
  • 8-4-2011 Welke bank kies je dan?! Lees meer
  • 1-4-2011 Voelt u zich ook door de bank genomen? (met tot nu toe de meeste reacties) Lees meer
  • 25-3-2011 Sparen voor kinderen? Niet doen! Lees meer